Καλωσήρθατε και καλή διαμονή!

Runs better at Mozilla Firefox
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 17 Απριλίου 2011

‘ Έφυγε ’ ο Νίκος Παπάζογλου...


Πέθανε ο μεγάλος έλληνας τραγουδοποιός Νίκος Παπάζογλου, έπειτα από μεγάλη μάχη με τον καρκίνο, στην ηλικία των 63 χρόνων. Χτυπημένος από την επάρατη νόσο έχασε την μάχη σήμερα το πρωί, μετά από μια μακριά σειρά ανεπιτυχών χημειοθεραπειών. Νοσηλευόταν στο «Διαβαλκανικό Κέντρο» από το οποίο όμως βγήκε πριν από λίγες μέρες.

Ο Νίκος Παπάζογλου ξεκίνησε πολύ νωρίς την καριέρα του στο τραγούδι, έγινε ωστόσο γνωστός μετά τη συνεργασία του με τον Μανώλη Ρασούλη και τον Νίκο Ξυδάκη, στα τέλη της δεκαετίας του ΄70. Ο δίσκος τους «Η εκδίκηση της γυφτιάς» υπήρξε καθοριστικής σημασίας, καθώς άλλαξε τις αντιλήψεις για το λαϊκό τραγούδι στην Ελλάδα.

Ο θάνατός του ήρθε λίγες μέρες μετά το θάνατο του φίλου του Μανώλη Ρασούλη στις 13/3

by geon

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011

Βρέθηκε Νεκρός ο Μανώλης Ρασούλης



Νεκρός βρέθηκε το πρωί της Κυριακής 13-3 από φίλους του ο μεγάλος καλλιτέχνης Μανώλης Ρασούλης, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία του ιατροδικαστή ο θάνατός του είχε επέλθει τέσσερις ημέρες πιο πριν και οφείλεται σε παθολογικά αίτια.

Ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου 1945. Γιός ενός χρυσοχόου, στα παιδικά του χρόνια έψαλε στον Πολιούχο Άγιο Μηνά. Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία τραγουδώντας ερασιτεχνικά στην Πλάκα, ενώ παράλληλα δούλευε στην εφημερίδα της αριστεράς «Δημοκρατική Αλλαγή». Στην διάρκεια της δικτατορίας φεύγει για το Λονδίνο, όπου και θα παραμείνει 6 χρόνια. Οργανώνεται στο Τροτσκιστικό κίνημα όπου και γνωρίζεται με την Βανέσα Ρεντγκρεϊβ με την οποία δυο φορές συνεργάστηκε σε πολιτικές παραστάσεις. Στο Λονδίνο έγινε και συνεκδότης της εφημερίδας Σοσιαλιστική Αλλαγή. Τον Μαϊο του ‘68 πήρε μέρος στην εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι. Λίγο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου έρχεται στην Ελλάδα και η μεταπολίτευση θα τον βρει εργαζόμενο στα ναυπηγεία του Ανδρεάδη. Τότε είναι που τον καλεί και ο Μάνος Λοϊζος και τραγουδούν μαζί τα «Νέγρικα» με την Μαρία Φαραντούρη.
Η συνεργασία του με το Νίκο Ξυδάκη στα «Δήθεν» είναι που θα τον καθιερώσει ως έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς της γενιάς του, με επιτυχίες όπως «Αχ Ελλάδα», «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», « Πότε Βούδας, πότε Κούδας», « Το κοτλέ παντελονάκι», « Τίποτα δεν πάει χαμένο». Πολλές φορές διαφώνησε με το λεγόμενο «μουσικό καθεστώς», όπως και με τις δισκογραφικές εταιρείες και δεν δίστασε να αποχωρήσει, εκφράζοντας ελεύθερα τις απόψεις του. Θεωρήθηκε «αιρετικός» και «εκκεντρικός» και τα τελευταία χρόνια σχεδόν αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα.

Τα τραγούδια του έγιναν γνωστά σε Ισραήλ, Τουρκία, Σερβία μέχρι και την μακρινή Ιαπωνία.

by geon

Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010

Τρύπες - Στον Παράδεισο

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο


καθένας βρίσκει όσα πάντοτε ποθούσε...

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

βρήκα κι εγώ μια φυλακή για την καρδιά μου

που λεύτερη δεν άντεχε, ψυχορραγούσε...



Εχει στον παράδεισο λεωφόρους

Εχει στον παράδεισο ουρανό

Εχει στον παράδεισο κορίτσια

Εχει στον παράδεισο,

εχει στον παράδεισο αλκοόλ...



Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

καθένας βρίσκει ότι πάντοτε ποθούσε...

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

βρήκα κι εγώ μια φυλακή για την καρδιά μου

που λεύτερη δεν άντεχε, ψυχορραγούσε...



Εχει στον παράδεισο σοκολάτες

Εχει στον παράδεισο πλατείες σαν του Πεκίνου

Εχει στον παράδεισο, εχει τρομοκράτες

Υπάρχουν στον παράδεισο, έξοδοι κινδύνου...



Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

καθένας βρίσκει ότι πάντοτε ποθούσε...

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

βρήκα κι εγώ μια φυλακή για την καρδιά μου

που λεύτερη δεν άντεχε, ψυχορραγούσε...



Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

καθένας βρίσκει όσα πάντοτε ποθούσε

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

καθένας βρίσκει αυτά που πάντοτε ποθούσε

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο

(είναι πολύ ωραία)

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο...

(άντε πάμε να φύγουμε...)

Πέμπτη 26 Αυγούστου 2010

Ξεσσαλονίκη- Ξύλινα Σπαθια

Για τους ηλίθιους που κλαίνε επειδή περάσαν Θεσσαλονίκη


Στίχοι: Παύλος Παυλίδης


Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά

Πρώτη εκτέλεση: Ξύλινα Σπαθιά



Όλα τα νέα κορίτσια τώρα ξέρουν το σωστό

όταν οι μάγκες στο δρόμο λένε πόσο σ' αγαπώ

γιατί είμαι μόνος σε θέλω, έλα λίγο πιο κοντά

κι αυτές συχνά απαντάνε: άει χάσου ρε βλάκα.

Χιπ-χοπ χάνομαι μεσ' τα δίχτυα πιάνομαι

απόψε πέθανα με βρήκανε στην αμμουδιά

δίπλα στα κύματα.



Εδώ είν' ωραία MISTER...



Ξεσσαλονίκη στο Βαρδάρι όλα είν' ανοιχτά

μετά τις μία το βράδυ τσάρκα παραραρά

η μηχανή του χρόνου ξέρεις έχει ήδη καεί

σου ζητάνε τσιγάρο μα θέλει προσοχή.

Χιπ-χοπ χάνομαι μεσ' τα δίχτυα πιάνομαι

απόψε πέθανα με βρήκανε στην αμμουδιά

δίπλα στα κύματα.



Εδώ είν' ωραία MISTER...

Τετάρτη 25 Αυγούστου 2010

Aherusia - And the Tides Shall Reveal the Traces


Σαν οπαδός του pagan folk black metal, ένιωθα πάντα απογοητευμένος από την απουσία κάποιας μπάντας από την Ελλάδα η οποία θα τολμούσε να πειραματιστεί με την πλούσια παραδοσιακή μουσική, όπως αμέτρητες μπάντες κάνουν σε άλλες χώρες. Με λίγες εξαιρέσεις, όπως το ξεκίνημα των Fiendish Nymph, ή μερικές επιρροές εδώ και εκεί, δεν υπάρχει μπάντα αυτού του είδους. Έτσι όταν έτυχε να πετύχω τους Aherusia στο myspace, απλά δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου! Τα δύο τραγούδια τους ήταν κάτι παραπάνω από υπέροχα, έτσι έψαξα και βρήκα ότι έχουν ηχογραφήσει αυτό το άλμπουμ "And the Tides Shall Reveal the Traces", ότι έχουν ήδη ολοκληρώσει το δεύτερο full-length "As I Cross The Seas Of My Soul" και θα το ηχογραφήσουν το Σεπτέμβριο, ενώ συνθέτουν το τρίτο τους άλμπουμ!
Οι Aherusia δεν είναι μία νέα μπάντα. Δημιουργήθηκαν από τον Voreas Faethon το 1997 και κυκλοφόρησαν το EP "Whispers of Moon" το 1999, σε περιορισμένες κόπιες. Μετά από αυτό, η μπάντα σίγησε και ο Voreas Faethon πήγε στη black metal μπάντα Panselinos. Οι Aherusia ξαναζωντάνεψαν αρκετά χρόνια αργότερα, το 2004 με μία νέα σύνθεση. Τα περισσότερα μέλη της μπάντας προέρχονται από Αιγαιοπελαγίτικα νησιά και η μπάντα έδωσε πολλές συναυλίες σε όλο το Αιγαίο πέλαγος, μια περιοχή με έντονη παράδοση η οποία έχει επηρρεάσει τη μουσική τους. Έτσι το 2009 η μπάντα πιο έμπειρη από ποτέ, είναι έτοιμη για το μεγάλο βήμα. Μετά την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια (το 2004) να ηχογραφήσουν το "And the Tides Shall Reveal the Traces" το αποτέλεσμα της δεύτερης και οριστικής ηχογράφησης βρίσκεται στα χέρια μου.
Από τις πρώτες κιόλας στιγμές του CD, οι Aherusia αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους να δημιουργήσουν ένα προσωπικό ήχο. Για μένα, η μπάντα αυτή από μόνη της είναι ικανή να καλύψει την απουσία γκρούπ αυτού του είδους στη χώρα μας. Ο όρος folk, πομπώδες, συμφωνικό black metal είναι πολύ λίγος για να τους προσδιορίσουμε. Κατά τη γνώμη μου η μουσική τους είναι ακραία Ελληνική παραδοσιακή μουσική. Κρητική λύρα, black metal ενορχηστρώσεις και ακραία φωνητικά συνδυάζονται σε ένα σφιχτό και δομημένο αποτέλεσμα. Τα τραγούδια τους είναι πολύ αυθεντικά και φρέσκα και οι συνθέσεις τους φανερώνουν ατελείωτες ώρες σκληρής δουλειάς. Όλα τα μουσικά όργανα συνεργάζονται άψογα μεταξύ τους και όλα βρίσκονται στη σωστή ένταση. Δημοτική, tribal, kρητική παραδοσιακή μουσική στη πιο black μορφή της, η οποία είναι διασκεδαστική και σε «ανεβάζει»! Εκτός από το "folk pagan" πρόσωπο της μπάντας που κυριαρχεί στη μουσική τους τις περισσότερες φορές, υπάρχουν επίσης κάποιες συμφωνικές ακραίες metal στιγμές, τόσο υπέροχες, ώστε θα ήταν αρκετές για ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ από άλλες μπάντες. Οι στίχοι είναι στα Αγγλικά, με μερικές εξαιρέσεις απαγγελιών στην Ελληνική γλώσσα. Όλα τα φωνητικά είναι "brutal", πολύ εκφραστικά και παθιασμένα και δεν υπάρχουν γυναικείες φωνές στο συγκεκριμένο άλμπουμ. Οι συνθέσεις για τις κιθάρες και τα synths είναι εμπνευσμένες: η μία ιδέα καλύτερη από την άλλη. Φυσικά, το "highlight" αυτού του άλμπουμ είναι η εξαιρετική χρήση της Κρητικής λύρας. Παρόλο που έχει ένα χαρακτηριστικό ήχο, λειτουργεί υπέρ της μελωδίας και δεν καλύπτει όλα τα υπόλοιπα. Οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ πλούσιες και δεν είναι απλώς κάποια παραδοσιακά όργανα που ακολουθούν ένα black riff, αλλά αντιθέτως η μουσική ολόκληρη είναι βαθιά «διαποτισμένη» από τη Δημοτική παράδοση και διάθεση.
Η παραγωγή και ο ήχος της μπάντας είναι πράγματι εκπληκτικοί και πολύ επαγγελματικοί, ειδικά για ένα ντεμπούτο. Αυτό ήταν κάτι το αναμενόμενο, αφού ο Sakis Tolis (Rotting Christ) μιξάρισε και έκανε το master του άλμπουμ και ο Christos Antoniou (Septic Flesh) βοήθησε στη παραγωγή του δίσκου. Το CD, αν όλα πάνε καλά, θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2009 σε digipak του οποίου το artwork έχει επιμεληθεί ο Seth Siro Anton (Septic Flesh). Για εμένα αποτελεί το καλύτερο άλμπουμ που έχω ακούσει αυτή τη χρονιά και ένα από τα καλύτερα άλμπουμ από Ελληνική μπάντα εδώ και χρόνια!!! Μπορείτε να ακούσετε μερικά τραγούδια στη σελίδα τους στο myspace:
www.myspace.com/aherusia

Devil's Cheese

Κυριακή 22 Αυγούστου 2010

Senorita-James


I've been shot
In the wherewithalls

And I don't think I can stop

From all this hullabaloo



Mary jane's

On the game again

Seratonin's all I use

I just wish it were true



Don't treat me like a God

Treat me like a dog

I'll come home to you

To you



I'm addicted to you

You're my love my senorita

I'm addicted to you

Hope were gonna pull through

I'm addicted to you

You're the love that makes me younger

I'm addicted to you

Hope were gonna pull through

Pull through



Sing a prayer

Lonely nights are here

If I can't square my fears

With what I want to do



Don't treat me like a God

Treat me like a dog

I'll be good to you

To you



I'm addicted to you

You're my love my senorita

I'm addicted to you

Hope were gonna pull through

I'm addicted to you

You're the God that makes me stronger

I'm addicted to you

Hope were gonna turn blue

Turn blue

Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010

Ο Καρράς στο Mojito BAY

MOJITO BAY

Παρασκευή 23 Ιουλίου

Live Act

Βασίλης Καρράς



Το καλοκαίρι φτάνει στο ζενίθ του και τα live concerts συνεχίζονται με αμείωτο κέφι στο MOJITO BAY. Την Παρασκευή, 23 Ιουλίου, o αγαπημένος λαϊκός τραγουδιστής Βασίλης Καρράς θα βρίσκεται στο stage του Mojito Bay για μια και μοναδική εμφάνιση!



Κρατήστε θέση για την πιο δυνατή λαϊκή βραδιά στον απόλυτο προορισμό του καλοκαιριού!



MOJITO BAY, «Time 2 sunshine your life»



MOJITO BAY - Live Act Βασίλης Καρράς

Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010

RESERVATIONS: 6950 50 32 93 / 22910 78950 – 1





MOJITO Bay Παραλία Λομπάρδας – Αγία Μαρίνα (33,5 χλμ Αθηνών – Σουνίου)

Ανοιχτά από το πρωί Τηλ: 22910 78950 – 1

Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010

Επανένωση Θρύλων Μόνο Για Πέντε Φορές



Φαντάζομαι πως όλοι όσοι ασχολείστε με την ελληνική μουσική θα θυμάστε την διάσπαση του μοναδικού και αξέχαστου συγκροτήματος των ΠΥΞ-ΛΑΞ το 2004 αμέσως μετά την τελευταία τους συναυλία στο θέατρο Λυκαβηττού. Όμως μετά από 6 χρόνια έρχονται πάλι να ξεσηκώσουν τα λιμνάζοντα νεύρα της ελληνικής μουσικής σκηνής και να ανακοινώσουν ένα πρόγραμμα 5 συναυλιών με σκοπό την απόδοση φόρου τιμής στον αείμνηστο Μάνo Ξυδούς σε όλοι την Ελλάδα με αρχή το Ο.Α.Κ.Α. στης 13 Ιουλίου 2011, ελπίζω όλοι όσοι μπορούν σε συνδυασμό με την καλή τύχη να παρευρεθούν σε αυτή την πολλά υποσχόμενοι βραδιά στο ολυμπιακό στάδιο.

Stusi

Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010

Ihsahn - After


Η έμπνευση ως αρωγός της ύπαρξης। Η μουσική έκφραση σαν αναλγητικό για το πνεύμα και το νου। Ευρηματικές και πομπώδεις μελωδίες। Μια οχτάχορδη κιθάρα, ταξιδιάρικη και τεχνική, υπηρετεί πιστά το σκοπό του καλλιτέχνη। Ένα σαξόφωνο που θρηνεί και φτύνει φαρμάκι. Ο σταυρός ενός τάφου, γυρισμένος ανάποδα. Απεριττότητα. Κλεφτές ματιές και έμπνευση από την progressive rock Αναγέννηση του '70 και ένα ταξίδι εντυπώσεων και συναισθημάτων ξεκινά. Προορισμός το Μετά, μία περιήγηση σε ανώτερα πεδία ύπαρξης, στα οποία, μόνο η μουσική μπόρεί να σε ανεβάσει.Και παγωνιά.Και ακούγοντας το After του Ihsahn, είναι εντυπωσιακό το ποσό της επιφοίτησης που έχει μεταλάβει ο συγκεκριμένος κιθαρίστας και τραγουδιστής, για να έχει τη δύναμη να πρωτοπορεί και να συνεχίζει να συναρπάζει με τα έργα του. Η οργή και το ελεγχόμενο(?) χάος των Emperor, σε συνδυασμό με την avant-garde φυσιογνωμία των Peccatum, συμβάλλουν στη γέννηση μίας εύπλαστης και συμπαγούς καλλιτεχνικής ταυτότητας, που ακροβατεί ανάμεσα στο black metal και στο φίνο progressive. Η παραγωγή του δίσκου εξαιρετική, ανταποκρίνεται πλήρως στο ρόλο της να "δέσει" τα πολλαπλά στρώματα κιθάρας και να αναδείξει κάθε όργανο ξεχωριστά. Και κυρίως, να κάνει το σαξόφωνο (που παίζει ο Jurgen Munkeby των Shining) να ταιριάξει στο υπόλοιπο μίγμα, συντελώντας στην ομοιογένειά του.Ο Ihsahn πιέζει τα όρια της μουσικής του και αυτό γίνεται αντιληπτό σε κάθε μουσικό του βήμα. Από το ευχάριστα πολυποίκιλο και πειραματικό 'The Adversary' μέχρι το μονολιθικό 'Angl', ο Ihsahn εξελίσσεται σαν μουσικός, τιμώντας τόσο τους Pink Floyd και King Crimson όσο και το δικό του παρελθόν με τους Emperor. Με απόλυτα ειλικρινή τρόπο και με το δικό του προσωπικό ύφος φανερώνει το ταλέντο του να γράφει μουσική που να μιλά στο μυαλό του ακροατή και να γίνεται εθιστική. Το γεγονός ότι η τεχνική του, δεν κατέλληγε ποτέ σε επιδειξιωμανείς αερολογίες με την εξάχορδη θεά ,τονίζει τη συνθετική του ωριμότητα. Τρανό παράδειγμα, η ακριβέστατη χρήση της οχτάχορδης, με την οποία πειραματίζεται σε αυτό το δίσκο, από την οποία δεν περιττεύει ακόρντο, τα πάντα βρίσκουν τη θέση τους με μαγικό τρόπο στην κατάλληλη στιγμή. Το σαξόφωνο ομολογώ ότι με εξέπληξε, αλλά ο δομικός σκελετός των οκτώ τραγουδιών που στελεχώνουν το 'After', κάνει αυτό το ευαίσθητο όργανο να ηχεί με απολαυστικό τρόπο και να καθηλώνει τον ακροατή μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.Η μουσική του 'After' είναι έντονα εικονοπλαστική. Κάθε τραγούδι μεταδίδει μία αφθονία χρωμάτων που το ταυτοποιεί καθώς και ομοιόμορφα αναμεμιγμένα συναισθήματα που απορρέουν από μια πλούσια ηχητική παλλέτα. Από το άγονο ηχοτοπίο του 'The Barren Lands', στην παγερή ατμόσφαιρα του ομότιτλου και του 'Frozen Lakes On Mars'- το οποίο και αποτελεί, όχι άδικα, το "αστέρι" του δίσκου- και από το δεκάλεπτο έπος 'Undercurrent', στο πιο "εύπεπτο", 'Austere' και στο μελαγχολικό φινάλε με τo 'On the Shores'. Όλα εξαιρετικές συνθέσεις, που συνυπάρχουν αρμονικά σε μία ενίαια ολότητα. Κορυφαία στιγμή το 'Undercurrent'. Δραματικό, επικό σε σημεία, σκοτεινό και με ένα υδαρό πέπλο μελαγχολίας. Αριστούργημα με τεράστιες κιθάρες και το μοιρολόι των πνευστών που στοιχείωνει το ανθρώπινο 'είναι'. Άξιο αναφοράς, το πιο τεχνικό και λυσσαλαίο κομμάτι του έργου αυτού ονόματι- ειρωνικά?- 'A Grave Inversed'. Τα "μαύρα" φωνητικά και τα επιληπτικά μέρη της κιθάρας, προκαλούν deja vu από τις ένδοξες μέρες των
Emperor.


Μια θέση λοιπόν για ένα ανοικτό μυαλό καθώς διασχίζουμε τη μαύρη θάλασσα του Παραδείσου. Οι ακτές του γυμνές και θλιβερές... Η ψυχή κουρνιάζει δίπλα στο κύμα και αναπολεί ατενίζοντας. Τελικά το ταξίδι είναι που μετρά... Kαι η επανάληψη του είναι αναπόφευκτη. Όπως και η επανακρόαση αυτού του δίσκου.
Απο Devil's Cheese

Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010

Nevermore Live @ Fuzz Club (28/5/2010)


Είναι κάποιες συναυλίες που ενώ δεν διαφημίζονται ιδιαίτερα, ωστόσο αποτελούν must για τους οπαδούς των συγκροτημάτων που συμμετέχουν, αφού τα τελευταία φροντίζουν να τους αποζημιώνουν τα μέγιστα. Περίτρανη απόδειξη το -παρά τις υψηλές θερμοκρασίες - κατάμεστο FUZZ, η τρομερή ενέργεια των Nevermore και το απόλυτο feedback του κοινού, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής.
Οι Nevermore, το συγκρότημα από το Seattle που "απαρνήθηκε" το κύμα της Grunge για να δημιουργήσει τον δικό του αποκλειστικό ήχο- ξεφεύγοντας από οιεσδήποτε μουσικές "ταμπέλες" ακροβατώντας μεταξύ power, progressive, groove, thrash και death-metal- έχει καταφέρει να αποκτήσει και να καθιερώσει το δικό του κοινό, δίνοντας τα όλα στα live του, και εισπράττοντας έτσι το θαυμασμό και τη λατρεία των τελευταίων.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στις 9.00 το βράδυ, και με το Fuzz να σφύζει ήδη από κόσμο, στην σκηνή του Fuzz ανέβηκαν οι Έλληνες support, Rex Mundi, οι οποίοι παρά τα τεράστια προβλήματα στον ήχο τους, προσπάθησαν να σταθούν επάξια στην ευκαιρία που τους δόθηκε να ανοίξουν τους Nevermore, και μάλιστα, ήταν πάρα πολύ καλοί σε αυτό.


Λίγο μετά τις 10.00 το βράδυ, στο background της σκηνής έκανε την εμφάνισή του το εξώφυλλο του Dreaming Neon Black του 1999, και με γρήγορους ρυθμούς το συγκρότημα από το Seattle, ανέβηκε στη σκηνή, υποδεχόμενο από κραυγές, χειροκροτήματα και τον κόσμο να φωνάζει το όνομά τους, δίνοντας σαφέστατα το στίγμα του τι έπεται να ακολουθήσει. 1.500 άτομα περίπου και παρά την τραγική ζέστη, έσπευσαν στο venue της Πειραιώς για να αποθεώσουν τους Nevermore.
Τα τερτίπια της φωνής του τραγουδιστή Warrel Dane, αλλά και οι "ονειρικές" κιθάρες του Jeff Loomis, ήταν από τα highlights της βραδιάς, με το κοινό να εκστασιάζεται με stagedivings (υπό τις προτροπές του Dane) και να τραγουδά με πάθος σχεδόν όλα τα τραγούδια του setlist. Οι Nevermore, με το σετ τους (λίγο πολύ γνωστό σε όσους είχαν παρακολουθήσει τα υπόλοιπα setlists των προηγούμενων συναυλιών του Tour τους) κατάφεραν να ικανοποιήσουν ακόμη και τους πιο απαιτητικούς φαν τους, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα της δισκογραφίας τους, με τραγούδια από τα Dreaming Neon Black, Dead heart in a Dead World, The Godless Endeavor, Enemies of Reality, ακόμη και από το The Politics of Ecstasy του 1996, εισάγοντάς μας παράλληλα στο πνεύμα του νέου τους δίσκου The Obsidian Conspiracy με τα κομμάτια Your poison throne, Emptiness Unobstructed, The termination proclamation και το ομότιτλο The Obsidian Conspiracy.
Από την πλευρά τους οι Nevermore, επικροτώντας το feedback του «λαού" τους, παραχώρησαν 2 encore, μένοντας επί σκηνής για ένα 90λεπτο περίπου set, πέταξαν ακόμα και μπλουζάκια του συγκροτήματος στο κοινό, ενώ στο τέλος, έδωσαν την υπόσχεσή τους, ότι θα επιστρέψουν άμεσα στο Αθηναϊκό συναυλιακό κοινό τους, στο επόμενο tour, του επικείμενου album τους "Obsidian Conspiracy" που κυκλοφορεί την άλλη Τρίτη.
Από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς ήταν κατά τη διάρκεια των Inside four walls, The heart collector, αλλά και φυσικά στο τέλος του δεύτερου encore με το Enemies of Reality με τους οπαδούς των Nevermore, να επικροτούν, με χειροκροτήματα και κραυγές, αλλά και τραγουδώντας όλοι μαζί τους στίχους.
Το αρνητικό στοιχείο της βραδιάς ήταν ξεκάθαρα η αφόρητη ζέστη, ο κακός κλιματισμός και ο σχεδόν ανύπαρκτος εξαερισμός του Fuzz club, αφού με το που έμπαινε κανείς από τον προθάλαμο στο χώρο του venue, έρχονταν "καυτοί υδρατμοί", ενώ ο κόσμος έβγαινε συνεχώς έξω ή ανέβαινε στο πατάρι για να πάρει αέρα από τη σάουνα.


To Set list της βραδιάς:
Beyond Within
The River Dragon Has Come
Your Poison Throne
Born
Emptiness Unobstructed
Inside Four Walls
The Termination Proclamation
Tomorrow turned into yesterday
This Godless Endeavor
The Heart Collector
ENCORE 1
The Seven Tongues of God
Narcosynthesis
ENCORE 2
The Obsidian Conspiracy
Enemies Of Reality
Πηγή:http://www.mixtape.gr/

Δευτέρα 17 Μαΐου 2010

ΠΕΘΑΝΕ Ο RONNIE JAMES DIO

Μια από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του metal, έφυγε χθες Κυριακή 16 Μαΐου. O διάσημος τραγουδιστής και συνθέτης Ronnie James Dio πέθανε χθες, σε ηλικία 67 ετών από καρκίνο του στομάχου.
Ο Dio έγινε ευρύτερα γνωστός με τους Rainbow στο πλάι του Richie Blackmore και αργότερα σαν frontman των Black Sabbath – την περίοδο που είχε αποχωρήσει ο Ozzy Οzbourne – αλλά και μέσα από άλλα σχήματα όπως οι Elf και οι Heaven & Hell.
Η σύζυγος του Ronnie, Wendy έβγαλε μια λιτή ανακοίνωση στην επίσημη ιστοσελίδα του τραγουδιστή η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων: «Ο Ronnie ήξερε πόσο αγαπητός ήταν από όλους. Σας ευχαριστούμε για αυτή την αγάπη και την υποστήριξη που μας δώσατε, το εκτιμούμε ιδιαίτερα. Παρακαλώ δώστε μου λίγο χρόνο, μερικές ημέρες για να μπορέσω να αντιμετωπίσω αυτή τη φοβερή απώλεια. Θα ήθελε να ξέρετε ότι σας αγαπούσε όλους και η μουσική του θα ζει για πάντα»

ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙΣ!!!ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!!

by Mick

Ψάξε ψάξε ... δεν θα το βρεις ...